مقدمه

برای نوشتن برنامه های مهندسی ، محاسباتی ، گرافیکی و آماری نیاز دارید تا از برخی توابع ریاضی استفاده نمائید . ویژوال بیسیک ۶ دارای مجموعه ای از توابع است که برای انجام محاسبات عددی پیش بینی شده اند . در این مقاله ابتدا با این توابع آشنا شده و سپس چگونگی ایجاد سایر توابع ریاضی را که در میان این مجموعه وجود ندارند خواهید دید . در پایان نیز با توابع ریاضی موجود در دات نت آشنا می شوید .

بسمه تـعالی
-تولید اتوماتیک فرمهای هوشمند ورود اطلاعات در محیط VB6/ SQLServer
ActiveDB , Inteligent DataSource ActiveX Component

images clip image002 توليد اتوماتيك فرمهاي هوشمند ورود اطلاعات در محيط VB6/ SQLServer
ActiveDB ابزاری است که به کمک آن میتوان براحتی و در کمترین زمان ممکن فرمهای هوشمند ورود اطلاعات را در محیط Visual Basic 6 و بانکهای اطلاعاتی MS Access , SQL Server , Oracle و دیگر Provider های OLeDb تولید کرد.
- ActiveDB یک کنترل از نوع Data Source میباشد و کلیه کنترلهایی که خواص DataSource وData Field دارند مانند ( TextBox , ComboBox , ListBox,CheckBox , PictureBox , MaskEdit , RichtextBox, …) میتوانند به آن Bind شوند.
ضمنا ActiveDB شامل یک Wizard قوی به نام Active Wizard میباشد که کلیه مراحل تولید فرمها را بدون نوشتن کد انجام خواهد داد.
* توجه : قبل از نصب ActiveDB باید نر م افزار Visual Basic 6 به همراه Service Pack 4 بر روی کامپیوتر مورد نظر نصب شده باشد.
امکانات کنترل ActiveDB
1-Delete , Update , Insert رکوردها به صورت Single Update یا Batch Update
2- مرور رکوردها ( Navigation) با کلیدهای UP رکورد قبلی , Down رکورد بعدی ، PgUp بیست رکورد به عقب ، PgDown بیست رکورد به جلو ، Ctrl PgDown آخرین رکورد ، Ctrl PgUp اولین رکورد.
۳-تشخیص اتوماتیک فیلدهای کلید اصلی PK توسط کنترل و تست تکراری نبودن مقادیر این فیلدها هنگام ورود اطلاعات توسط کاربر .۴- -تشخیص اتوماتیک فیلدهای Not Null .
5- امکان ایجاد List of Value جهت فیلدهایی که مقادیر آنها از جداول دیگر بانک اطلاعاتی تامین میشود و اعمال Validation های لازم بر روی مقادیر این فیلدها و نیز تولید Lable شرح فیلد در هنگام اجرا (Runtime ) بصورت اتوماتیک .
۶- امکان جستجوی مقادیر فیلدها با روش Query By Form همانند محیط Oracle . با استفاده از کلید F11 مقادیر فیلدها خالی شود و با وارد کردن تمام و یا قسمتی از مقادیر هر یک فیلدها و اجرای جستجو F12 نتیجه مورد نظر در داخل Recordset فرم فیلتر خواهد شد.
۶-تنظیم اتوماتیک حداکثر طول فیلدها با توجه به مقدار تعریف شده در Table و Set شدن خاصیت Maxlen هر یک از فیلدها.
۷-امکان تهیه کپی از رکورد جاری Duplicate Record
8- امکان تهیه و چاپ گزارشات سریع با فرمت Html از RecordSet جاری فرم و نیز Set کردن عناوین فیلدهای گزارش توسط کاربر.
۹- امکان صدور اطلاعات جاری فرم به فرمت Export to Excell
10- تشخیص اتوماتیک فیلدهای عددی و کاراکتری و ایجاد محدودیتهای لازم در هنگام ورود اطلاعات فیلدهای عددی
۱۱- اعمال فیلترهای مورد نظر بر روی رکوردها Hard Filter (فیلترهایی که با Query نیز باز نخواهند شد ) و Filter از داخل محیط برنامه نویسی.
۱۲- امکان اعمال مجوزهای دسترسی با توجه به شرایط کاربران و ایجاد محدودیت افزودن رکورد , حذف رکوردها و یا اصلاح رکوردها با استفاده ا. خواص UpdateAllowed, DeleteAllowed, InsertAllowed
13- امکان Sort صعودی و یا نزولی بر روی هریک از فیلدهای موجود با کلید F6
14- امکان Set کردن Connection جاری در هنگام RunTime با استفاده از خاصیت ActiveConnection
14- …. و بیش از ۱۰۰ Event, Method, Property مختلف جهت سهولت کار برنامه نویسان.

به هر دلیل امکان دارد یک برنامه نویس دلفی تصمیم بگیرد – یا مجبور شود – که با ویژوال بیسیک برنامه بنویسد. در ابتدا اجازه دهید به مساله ای بپردازیم که شاید همه ما به نحوی با آن برخورد کرده ایم، اسم این حالت یا احساس را چه میتوان گذاشت! مشخص نیست، ولی اجازه دهید ساده بگوییم احساس برتری برنامه نویسان زبانهای مختلف نسبت به برنامه نویسان ویژوال بیسیک. هر زبان برنامه نویسی برتریها و ضعفهای مخصوص به خود را دارد. فرض کنیم قرار بر این باشد که یک بازی نوشته شود، برای یک بازی جدی استفاده از ویژوال بیسیک با توجه به سرعت پایین برنامه های کامپایل شده آن منطقی به نظر نمی رسد، خوب در این حالت از دلفی استفاده میشود. یا در زمانی که بخواهیم با یک زبان برنامه نویسی بر اساس کلاسها و اشیاء (Object Oriented) واقعی کار کنیم، واضح است که دلفی یکی از بهترین انتخابهاست و در این مورد ویژوال بیسیک بازنده حقیقی است (در ویژوال بیسیک هر چند از اشیاء استفاده شده است اما مفهوم کلاسها، ارث بری و … رعایت نشده اند). حال فرض کنیم قرار بر نوشتن برنامه ای ساده برای کار با یک پایگاه داده ای Microsoft Access باشد وباید خیلی سریع هم آماده شود، کدام را انتخاب کنیم؟ جواب یک برنامه نویس دلفی کاملا واضح است! اما شاید اگر در کنار دلفی با ویژوال بیسیک هم کار کرده باشد نظر دیگری داشته باشد. در هر دو انتخاب ما کار با پایگاههای داده ای پیش بینی شده است، هر دو نیز از قابلیتهای معینی برای کار برخوردار هستند که برای نوشتن برنامه ما کافی هستند. اگر با هر دو زبان کار کرده باشید حتما قبول دارید نوشتن این برنامه با ویژوال بیسیک به مراتب سریعتر از دلفی پایان میپذیرد. خواهش میکنم! قبل از اینکه من هدف حمله کفشهای شما قرار بگیرم چند دقیقه ای تحمل کنید و به بقیه بحث هم توجه کنید…
بد هم نیست اگر یک برنامه نویس دلفی با ویژوال بیسیک هم برنامه نویسی کند، ویژوال بیسیک هم نقاط قوتی دارد که گاهی به برنامه نویس کمک میکند. بعضی مواقع برنامه ها با ویژوال بیسیک خیلی سریعتر آماده میشوند و برای برنامه نویسان دلفی یادگیری ویژوال بیسیک آسان است چون به هر حال امکانات و قابلیتهای آن به مراتب کمتر از دلفی است. ویژوال بیسیک یک زبان مبتنی بر اشیاء به معنای واقعی اینگونه زبانها نیست. ویژوال بیسیک از اشاره گرها استفاده نمیکند، و همین آنرا به یک زبان آسان برای کار تبدیل کرده است و البته کمی با قابلیت! اما در همه برنامه ها وجود اشاره گرها و OOP (Object Oriented Programming) ضروری نیست. VB هم یکی از زبانهای RAD(Rapid Application Development) است و آماده کردن برنامه ها با آن به نسبت سریعتر از دلفی است. راستی! گاهی نسخه اجرایی برنامه های ویژوال بیسیک از معادل دلفی آن کم حجم تر میشود! البته دلیل اینست که مستقل نیستند و یک کتابخانه زمان اجرا با حجمی در حدود یک مگا بایت را یدک میکشند (مثلا در VB6 فایل msvbvm60.dll) و این فایل باید در کامپیوتر مورد نظر برای اجرا باشد.
در هر حال آشنایی با VB به عنوان یک زبان برنامه نویسی هم سطح دانش شما را در زمینه برنامه نویسی بالا میبرد و هم میبینید که ویژوال بیسیک هم بدک نیست و فقط یک بیسیک تحت ویندوز نیست و به مراتب بیشتر از تغییر دلفی در مقایسه با پاسکال تحت DOS نسبت به بیسیک قدیمی تغییر کرده است.

سر و کله زدن با فرم در PHP از اون مبحثهایی هست که زیاد درباره اش سوال پیش میاد مخصوصا برای کاربران تازه کار. توی این مقاله میخوایم همه سوراخ سمبه های فرمها رو با PHP کشف کنیم. انواع فیلد و ورودی رو معرفی می کنم و شیوه دسترسی به مقدارشون در PHP رو هم توضیح میدم.
اول از تگ form شروع می کنیم. تگ form چند تا attribute اصلی برای کار ما داره:

action: باید حاوی آدرسی باشه که قراره اطلاعات فرم به اونجا ارسال بشه. مثلا یک فایل PHP ساختیم که قراره اطلاعات این فرم رو پردازش کنه، پس اینجا باید آدرس اون فایل رو بنویسیم تا بعد از فشار دادن دکمه Submit اطلاعات فرم به اونجا بره.
اگر این attribute رو خالی بذاریم یا اصلا استفاده اش نکنیم، بصورت پیش فرض، روی آدرسی که فرم درش قرار داره تنظیم میشه. مثلا form.html.
method: روش ارسال اطلاعات بصورت GET یا POST. این مشخصه بصورت پیش فرض روی GET تنظیم شده. در هر دو اطلاعات سالم و سلامت به سرور فرستاده میشوند ولی با در نظر گرفتن مواردی. مقایسه این دو روش به این صورته:
GET: اطلاعات بصورت ساده و کد نشده منتقل میشه. این روش دقیقا مشابه اینه که اطلاعات رو بصورت Query به URL اضافه کرده باشیم و وقتی فرم رو Submit می کنیم، این اطلاعات خودش به URL اضافه میشه و قابل دیدن میشه. باید توجه داشت که اطلاعات حساسی مثل Password نباید در معرض دید قرار بگیره پس نباید برای فرمی که اطلاعات مهمی داره از GET استفاده کنیم تا اطلاعات فرم توی Address Bar قابل رویت نشه. به اضافه اینکه IE توی حجم اطلاعات GET محدودیت داره. به این صورت که وقتی اطلاعات فرم بصورت Query به URL اضافه میشه، طول این URL حداکثر میتونه ۲۰۸۳ کاراکتر باشه.
در روش GET، چون اطلاعات فرم کد نمیشوند و ساده منتقل میشوند پس یک مقدار ناچیزی سبکتره!. اطلاعات فرم در این حالت، توسط آرایه GET_$ در PHP قابل دسترسیه. همچنین در روش GET از Upload خبری نیست، یعنی با GET نمیشه آپلود کرد.
POST: این روش اطلاعات رو کد می کنه. چیزی به URL اضافه نمی کنه. محدودیت خاصی نداره و امکان آپلود فقط از طریق این روش ممکنه. اطلاعات این روش در PHP توسط آرایه POST_$ قابل دسترسیه.

enctype: روش کد کردن اطلاعات که یکی از مقادیر زیر میتونه باشه:

application/x-www-form-urlencoded: این حالت پیش فرض روش POST.
multipart/form-data: ارسال اطلاعات بدون کد کردن. آپلود فقط با این روش امکانپذیره!
text/plain: شبیه حالت اول ولی کاراکترهای اسکی رو کد نمی کنه.

این مشخصه تقریبا هیچوقت بکار نمیاد غیر از زمان آپلود که از حالت دومش استفاده میشه.

یک توضیح کوتاه: توابع معمول برای چک کردن اطلاعات isset و empty هستند. اگر دقیق نمی دونی، تابع isset فقط موجود بودن یا null بودن متغیر رو چک می کنه. یعنی اگر متغیری اصلا وجود نداشته باشه یا برابر null باشه، این تابع FALSE میده و در غیر اینصورت همیشه TRUE میده. تابع empty با مقدار هم کار داره یعنی مقدار خالی یا صفر رو هم تشخیص میده

امروزه دنياي وب محيطي ديناميک است و کاربران از استانداردهاي بالايي براي طراحي و عملکرد سايت‌هايشان استفاده ميکنند. طراحان هم از ابزار مختلف جاوا اسکريپت منجمله jQuery براي اتوماسيون عملکردهاي مشترک، جذابيت و ساده سازي عملکردهاي پيچيده بهره ميبرند. يکي از دلايل محبوبيت استفاده از jQuery قابليت آن در کمک طيف وسيعي از عمليات مختلف است. به همين دليل ممکن است فکر کنيد که پس يادگيري jQuery بايد مشکل باشد اما اين سيستم صرفا تشکيل شده است از يکسري ايده هاي فرض گرفته شده از ساختار HTML و CSS است.

برای جلوگیری از اجرای یک قطعه کد توسط مرورگر می توانید آن را در یک تابع قرار دهید.
یک تابع شامل کدهایی است که زمانی که یک رویداد خاص رخ دهد و یا تابع فراخوانی شود اجرا می شود.
شما ممکن است یک تابع را در هر جایی از صفحه فراخوانی کنید ( یا حتی در صفحات دیگر اگر تابع در داخل فایل با پیوند “.js” جا سازی شده باشد.)
تابع در هر دو قسمت “head” و یا “body” می تواند تعریف شود.
اگر چه برای اطمینان از اینکه قبل از فراخوانی ، آن تابع توسط مرورگر خوانده و بارگذاری شده است می توانید آن را در قسمت قرار دهید.
چگونه یک تابع را تعریف کنیم

عبارت Break

عبارت Break حلقه را می شکند و کد بعد از حلقه را اجرا می کند (اگر کدی بعد از آن نوشته شده باشد)

مثال




var i=0;
for (i=0;i<=10;i++)
{
if (i==3)
{
break;
}
document.write("The number is " + i);
document.write("
");
}





بقیه در ادامه مطلب >>>

اگر افراد در سایت شما سرگردان شوند به URL دیگری رفته و دیگر به سایت شما بازنمی‌گردند. به این دلیل است که navigation خوب، linkهای ساده، بخشهای مشخص و سلسله مراتب واضح ضروری بنظر می‌رسند.

اولین مسئله برای طراحان وب navigation می‌باشد. اکثر بازدیدکنندگان عادت نموده‌اند تا linkها را بصورت آبی یا بنفش ببینند و یا عکسها را در هنگام اشاره بصورت دست بنگرند.

بسیاری موارد وجود دارند که می‌توانید توسط آنها به آسانی navigate نمایید اما مسئله مهم اساس کار می‌باشد. با نگرش به homepage شما غریبه‌ها سریعاً عمق و تفاوت محتوی را خواهند یافت. تنها سایتهای کوچک می‌توانند از homepage به همه چیز دست یابند بنابراین باید محتوای را به چند بخش تقسیم نمایید تا بازدیدکنندگان بدانند که به کجا می‌روند.

سپس هر بخش home page کوچک خود را به همراه منو خواهد داشت بنابراین بازدیدکنندگان در زمان برگشت به بخش دیگر سایت به جزئیات بیشتری توسط شما معرفی می‌شوند. اگر محتوی بین دو بخش قرار گیرد به آسانی می‌توانید به محتوی مشابه از دو منو link بزنید یا آنکه به اطلاعات مرتبط آن بخش وسط را link کنید. در ضمن می‌ توانید یک صفحه طولانی را با link زدن به قسمتهای مختلف آن راحتتر گردانید. می‌توانید سرفصلها را خلاصه کرده و اجازه دهید بازدیدکنندگان تنها با یک کلیک در headline به قسمت موردنظر خود بروند. راه دیگر برای آسان نمودن navigate استفاده از در بالای صفحه HTML body است و سپس استفاده یک link بصورت Jump back to the top for the navbar در پایین برای کمک به خوانندگان می‌باشد.